| หน้านี้ท่านบรรเลง | บันทึกของน้ำตาล #2 | หลบงานมาเล่นเน็ต | หนอนหนังสือ |
| โพสต์รูปให้เพื่อนดู | สมุดลงนามสำหรับผู้มาเยือน | กระดานเสวนา | หนัง กะ เรา|

- แก้ไขข้อมูล | - เข้าระบบผู้ดูแล | ตั้งกระทู้ใหม่ - -



การผจญภัยของหยดน้ำตา

ผมนอนสงบอยู่ในร่างที่กำลังกระตุกเกร็ง
ลำตัวกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ ตามจังหวะของลมหายใจที่ระรวยอ่อน

เจ้าของร่างเป็นสาวน้อยอายุยังไม่ถึงเบญจเพศดี
ใบหน้าเธอแม้เต็มไปด้วยความทุกข์ แต่ยังคงอวบอิ่มด้วยเลือดฝาดสีชมพู ที่บรรจงปัดอยู่บนแก้มเธอ
ดวงตาเธอเบิกโพลง แต่ไร้อารมณ์
จ้องมองท้องฟ้าเหมือนดั่งต้องการสนทนากับใครซักคนบนนั้น

-----------------------------------------------------------------------------

ผมทำงานรับใช้เธอมาตั้งแต่เธอเกิดมาบนโลกใบนี้
นับตั้งแต่วินาทีแรกของชีวิตเธอทีเดียว
เราสนิทกันมากโดยที่เธอเองอาจไม่รู้ตัว

ผมเฝ้าดูชีวิตทั้งชีวิตของเธอ
มีส่วนในหลายเหตุการณ์ในชีวิตเธอ
ทั้งสุขและเศร้า ดีใจหรือเจ็บปวด

แม้กระทั่งตอนนี้ ยามที่เธอถูกทอดทิ้งจากคนรอบข้าง
ผมก็ยังคงทำงานให้เธออย่างซื่อสัตย์เช่นเคย แม้ผมไม่อยากจะทำก็ตาม

-----------------------------------------------------------------------------

เรื่องราวในอดีตกำลังหลั่งไหลเข้าสู่สมองเธออย่างช้าๆ...
สมองเธอเริ่มแปลงข้อมูลเหล่านั้นออกเป็นสัญญาณภาพและเสียง
ไม่นานภาพสีสามมิติก็ค่อยๆปรากฎขึ้นทีละนิดๆ
สมองเธอจัดการปรับภาพและเสียงให้คมชัด
เท่าที่กำลังตอนนี้จะทำได้

ผมนั่งลงดูไปพร้อมๆกับเธอ

-----------------------------------------------------------------------------

"ร้องไห้อีกและ?...ขี้แยจัง"

เสียงนุ่มทุ้มของชายร่างใหญ่เบื้องหน้า แฝงไปด้วยความอบอุ่น มือหยาบกร้านลูบหัวเด็กหญิงเบาๆ
เด็กหญิงหยุดสะอื้นชั่วครู่ เงยหน้าขึ้นสบตาด้วยน้ำตานองหน้า
(อ๋อ... ผมจำได้แล้ว! ตอนนั้นนั่นเอง เล่นเอาผมเหนื่อยแทบตายแน่ะ)

"ก็หนูเจ็บนี่หน่า..."
เด็กหญิงพูดพลางสะอื้นพลาง มือขวาปาดขี้มูกให้ขึ้นไปหลบตรงข้างแก้มสีชมพู

"โอ๋... มามะๆ... ใครรังแกลูกพ่อเดี๋ยวพ่อจัดการเอง ดีมั้ย?"
เสียงชายคนนั้นอ่อนลงยิ่งกว่าเก่า นิ้วมือกระด้างสางผมเด็กหญิงคนนั้นเบาๆ

"ไอ้เหมียวมันข่วนหนู"
เธอชี้นิ้วไปที่แมวพันธุ์ทางที่นั่งทำหน้าบ้องแบ๊วอยู่ข้างๆ

"ฮ่าๆๆๆ อ่อ...ไอ้เหมียวนี่เอง มาๆ พ่อจัดการให้"
แมวน้อยกระโจนหนีเมื่อเค้าทำท่าเงื้อมือ

"เห็นมั๊ย? มันไปแล้ว หยุดร้องนะลูกนะ คนดี"
เด็กหญิงกระซิกอีกสองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆอวดยิ้มสดใสให้ผู้เป็นพ่อได้เชยชม

"พ่อห้ามให้ใครรังแกหนูนะ พ่อต้องอยู่ช่วยหนูนะ"
"จ้ะ... พ่ออยู่ข้างๆหนูตลอดไปแหละ สาวน้อย"

สัมผัสแห่งความอบอุ่นครั้งนั้น แทรกเข้ามาในหน่วยความจำของเธอ
ผมพึ่งเห็นเธอเป็นคนแรก ที่สามารถเก็บข้อมูลมาบันทึกได้มากกว่าภาพและเสียง
ไม่น่าเชื่อจริงๆ

-----------------------------------------------------------------------------

ร่างเธอกระตุกอีกสองสามครั้ง ลมหายใจเริ่มติดขัด
ตอนนี้ไฟข้างในนี้เริ่มดับไปแล้วบางดวง ที่ยังติดอยู่ก็อ่อนแสงเต็มที

แต่จอภาพธรรมชาติของเธอยังทำหน้าที่ของมันต่อไป
ภาพเก่าๆเริ่มปรากฎอีกครั้ง...

เป็นภาพชายหนุ่มหน้าตาดีกำลังสวมกอดเธอเบาๆ ในมือซ้ายกำแหวนวงสวยไว้หลวมๆ
"เราจะรักกันตลอดไปนะ... ผมสัญญา"
เสียงออดอ้อนของชายหนุ่มทำเอาผมขนลุก

ใบหน้าเธออบอวลไปด้วยรอยยิ้มและความสุข
ผมจำได้ดีในตอนนั้น มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้หยุดพักร้อนยาวๆ ผมชอบจริงๆ

-----------------------------------------------------------------------------

ภาพในหัวเธอตัดกลับมาที่โรงพยาบาลแห่งนึง

คุณหมอหน้าตาใจดีทำหน้าลังเลอึกอักอยู่ตรงหน้าสายตาเธอ ...ก่อนจะฝืนใจพูดด้วยใบหน้าแห้งแล้ง
"ลูกคุณก็ติดเชื้อค่ะ... หมอว่า... เอ่อ... เราต้องเอาเค้าออกค่ะ"

ความมืดวูบใหญ่สาดเข้ากระทบจอภาพเธอเต็มๆ
ผมถึงกับผงะหน้าหงาย

มันเจ็บปวดขนาดนั้นเชียวหรือ ผมไม่เข้าใจ
ภาพในจอวูบหายไปนานหลังจากเมื่อครู่

ผมยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
เหมือนร่างของเธอเองที่ยังนอนอยู่ที่เดิม

-----------------------------------------------------------------------------

เปลวแดดร้อนระอุส่องแยงเข้ามาในตาเธอ
ตาซึ่งพร่ามัวมองอะไรไม่เห็นแล้ว
ความชาเล็กๆ ค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่ร่างของเธอช้าๆ
สมองเธอเริ่มเดินหน้าทำงานอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเบลอมากแล้ว
ผมนั่งดูภาพสุดท้ายของเธอต่อไป

"โอ๊ยยย ไม่ไหวแล้ว เกิดแม่กับน้องติดไปด้วยว่าไงล่ะ!?!?!?"
หญิงวัยห้าสิบต้นๆ ตวาดดังลั่นโรงพยาบาล ในมือกำมือเด็กน้อยวัยสิบกว่าขวบไว้แน่น

เธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่กลับเก็บเอาไว้ไม่ยอมพูด เธอยอมเก็บความทุกข์ไว้กับตัวเองดีกว่า
"ถ้าพ่อแกยังอยู่ก็คงดีหรอก... คงจะมานอนเฝ้าได้... เฮ้ออ..."

เธอหวนคิดถึงพ่อผู้ใจดีอีกครั้ง
พ่อที่ให้สัญญาว่าจะไม่ทิ้งให้ลูกโดนใครรังแก-พ่อผู้ลาจากเธอไปก่อนเวลาอันควร

เธอรู้สึกผิดเหลือเกิน
ชีวิตที่พ่อเคยวาดหวังเอาไว้ว่าจะต้องสวยงามของเธอ แต่เธอกลับทำลายมันเสียจนป่นปี้

"ผัวแกอีก... นี่มันหายหัวไปไหนล่ะ? หืมม? "
น้ำเสียงแม่เย็นชาเหลือเกิน...

โรคร้ายดูจะฆ่าเธอมากกว่าชีวิต
ดูเหมือนมันตั้งใจจะคร่าเอาความรู้สึก และวิญญาณของเธอไปด้วย

เธอเจ็บช้ำจนสุดหัวใจ

-----------------------------------------------------------------------------

คราบเลือดที่ไหลออกจากตัวเธอ
ทำให้ฝูงชนที่มามุง พากันถอยห่างตามระยะทางที่เลือดไหลริน

"อีนี่มันเป็นเอดส์ อย่าไปโดนเลือดมัน"
แต่เธอไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว...

นัยน์ตาที่มืดมิด หูที่อื้อรับแต่เสียงลมพัดวูบ
ภาพพ่อ แม่ คนรัก และทุกภาพที่เธอจดจำไว้ในอดีตตีกันวุ่นวายไปหมด

"เสือกมาโดดตึกกูอีก ใครแม่งจะมาเช่าละเนี่ย" เสียงแป๊ะแก่ๆ บ่นอย่างหัวเสีย

ผลพวงจากเชื้อร้ายที่เธอได้รับ แสดงออกเป็นเม็ดแผลตามลำตัว
เธอตัดสินใจจบชีวิต ก่อนที่จะน่าเกลียดไปกว่านี้...

-----------------------------------------------------------------------------

ภาพเด็กน้อยนั่งดูการ์ตูน กินไอติม เล่นตุ๊กตาบาร์บี้
ภาพเด็กน้อยที่ร้องไห้เมื่อดูละครเศร้า
ภาพเด็กน้อยที่ยื่นอาหารในมือให้หมาเลียกิน
ทำให้ผมอดมีความรู้สึกประหลาดกับเธอไม่ได้ นี่ผมกำลังสงสารมนุษย์เหรอ?

-----------------------------------------------------------------------------

ไฟดวงสุดท้ายในนี้เริ่มกระพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ
ภาพในหัวเธอค่อยๆ หยุดช้าลง

จนมาหยุดที่ภาพเธอเอง ตอนที่กำลังร่วมถ่ายรูปกับครอบครัว
ครอบครัว ?

ใบหน้าที่จ้องมองกล้องยังไร้เดียงสา และเต็มไปด้วยรอยยิ้มของอนาคต

ดวงตาสุกใสเหมือนจ้องมองไปยังความสุขเบื้องหน้า
มือขวาเกาะเอวผู้เป็นพ่อ ไหล่อีกข้างมีมือของแม่เกาะไว้แน่น
ครอบครัว ?

-----------------------------------------------------------------------------

เธอเรียกใช้ผมอีกครั้งแล้ว
ผมรับรู้ได้ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะเรียกหาผม
ไฟในนี้ดับลงแล้ว-ผมเดินคลำทางไปทำภารกิจสุดท้ายให้เสร็จสิ้น

ภาพในหัวเธอตอนนี้ไม่มีแล้ว
ทุกอย่างกลับเป็นสีขาวบริสุทธิ์

อีกครั้ง.




















ขอให้เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์เตือนใจ ว่าก่อนจะลงมือทำอะไรให้คิดให้ดีก่อนครับ

    �� : Max  Mail to Max   ����� : 6/05/2005 12:33 AM

 
 
�����Դ��繷��: 1

ขอบใจมากๆ นะจ๊ะ
ที่คอยนำบทความมาฝากอยู่บ่อยๆ :-)

    �� : น้ำตาล   Mail to น้ำตาล  ����� : 6/05/2005 01:03 AM


�����Դ��繷��: 2

Text Purple ฟังแล้วหดหู่จังค่ะ เพราะมีคนรู้จักที่เป็นเอดส์เหมือนกัน

ปล. เพิ่งเข้ามาเป็นสมัครชิกค่ะ

    �� : น้ำหวาน   Mail to น้ำหวาน  ����� : 6/05/2005 02:52 PM



ชื่อ ::
  *
  รหัสผ่าน ::  
 
อีเมล์ ::
 
 
รูปภาพ ::
  ขนาดไม่เกิน 50 Kb
     
Insert Bold text Insert Italicized text Insert Underlined text Insert Centered text Insert a Hyperlink Insert Email Hyerplink Insert an Image Insert Code Formatted text Insert Quoted text
 
ข้อความ ::
  *
  Emotion ::   Confused Idea Smile Wink Coool Love It Cry Devil Kiss Yum Big Grin Smiley Razz Brow
Blue Smile Ek Frusty Eek Weird Look Bawling Angry Fire Red Face Eplus Uh Oh Crying Sinister Tongue Roll Eyes
     
 Search Word:
ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บเพจนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และส่งขึ้นมาแบบอัตโนมัติ ผู้อ่านจึงควรใช้วิจารณญาณในการกลั่นกรอง
และถ้าท่านพบเห็นข้อความใด ที่ขัดต่อกฎหมายและศีลธรรม กรุณาแจ้งเพื่อให้ผู้ควบคุมระบบทราบ ขอขอบพระคุณ

Copyright © 2001-2002 - nineto.com. All Rights Reserved.